Marco Casagrande

Marco Casagrande

Marco Casagrande (ur. 1971) ukończył Wydział Architektury Politechniki Helsińskiej w 2001 roku. Już na początku swojej kariery zaczął łączyć architekturę z innymi dziedzinami sztuki i nauki, realizując na całym świecie szereg projektów architektonicznych świadomie uwzględniających aspekty ekologiczne.

Jest laureatem między innymi European Prize for Architecture 2013, nagrody CICA Award 2013 przyznawanej przez Międzynarodowy Komitet Krytyków Architektury za osiągnięcia w dziedzinie architektury konceptualnej i artystycznej oraz Global Award for Sustainable Architecture 2015.

Prace Casagrande trzykrotnie zostały wybrane do udziału w Biennale Architektury w Wenecji – w 2000, 2004 i 2006 roku.

Twórczość i działalność dydaktyczna Casagrande w naturalny sposób łączą architekturę, architekturę krajobrazu, urbanistykę i projektowanie środowiskowe, naukę oraz sztukę ekologiczną. W ramach swojej koncepcji architektonicznej określanej mianem „commedia dell’architettura” rozwija szeroką wizję środowiska życia człowieka, łącząc ją z dynamiką społeczną i świadomością ekologiczną.

„Nie ma nic bardziej naturalnego niż natura.”

Casagrande postrzega architektów jako swego rodzaju szamanów projektowania, którzy jedynie interpretują to, co przekazuje najwyższa siła natury.

Casagrande traktuje miasta jak organizmy o złożonych systemach energetycznych, w których przecinające się przepływy energii wpływają zarówno na działania mieszkańców, jak i na rozwój miasta.

Łącząc architekturę środowiskową z urbanistyką, Casagrande opracowuje metody oddziaływania na miejskie przepływy energii, aby kierować rozwój miast w stronę ekologicznej równowagi i tak zwanego „miasta trzeciej generacji”.

Jego teoria postrzega przyszłość rozwoju miast jako ruiny miasta przemysłowego – organiczną maszynę zniszczoną przez naturę, w tym również przez ludzką naturę.

Akupunktura miejska

Akupunktura miejska (Urban Acupuncture) to interdyscyplinarne oddziaływanie architektoniczne na zbiorową inteligencję sensoryczną miasta. Miasto traktowane jest jako energetyczny organizm i środowisko życia.

Akupunktura miejska ma na celu przywrócenie kontaktu z naturą. Potrzebna jest szczególna wrażliwość, aby dostrzec przepływy energii Qi poza widoczną strukturą miasta i reagować na ich punkty koncentracji oraz impulsy.

Sztuka ekologiczna może tworzyć swego rodzaju igły akupunktury dla miejskiego Qi.

Chwast może wyrosnąć z najmniejszej szczeliny w asfalcie i ostatecznie doprowadzić do rozpadu miasta. Akupunkturą miejską jest chwast, a punktem akupunktury – szczelina.

Możliwość oddziaływania jest całkowita, ponieważ łączy ludzką naturę z naturą jako jej integralną częścią. Teoria otwiera drzwi do nieograniczonej kreatywności i wolności.

Ruiny są czymś stworzonym przez człowieka, co stało się częścią natury.

Od 2000 roku Casagrande wykładał na 65 uniwersytetach w 25 krajach, między innymi na Uniwersytecie Aalto, University of Art and Design Helsinki, w Laboratorium Ando Uniwersytetu Tokijskiego oraz w China Central Academy of Fine Arts.

W latach 2001–2004 był profesorem w Bergen School of Architecture, a w latach 2004–2009 profesorem Wydziału Architektury Uniwersytetu Tamkang na Tajwanie.

Casagrande jest również dyrektorem niezależnego interdyscyplinarnego centrum badawczego Ruin Academy, działającego w Tajpej i Taitung na Tajwanie (od 2010 roku) oraz w Artena we Włoszech (od 2013 roku), we współpracy z SGT Sustainable Global Technologies Centre Uniwersytetu Aalto.

Od 2014 roku Casagrande pełni funkcję wiceprezesa International Society of Eco-Urbanism.

Marco Casagrande jest również dyrektorem Casagrande Laboratory (od 2003 roku) – założonej w Finlandii, działającej na całym świecie interdyscyplinarnej pracowni projektowej i innowacyjnej.

Jest także współtwórcą WEAK!, razem z Hsieh Ying-chunem i Roanem Ching-yuehem.